Jensedigar.com

دلیل سکوت چند ماهه جنس دیگر را بگذارید به حساب اوضاع آشفته ای که بعد از کوچ اجباری در اواسط دی ماه سال 88 و بعد از حوادث عاشورا،  از ایران گریبانم را گرفته است. نه اینکه فعالیت نکرده یا چیزی ننوشته باشم، بلکه داشتم به نوعی خودم را مهار می کردم که وب نگاری باعث نشود چیزی بنویسم که خاطر عزیزی را آزرده کنم. بالخره واقعیت این است که دلایلی باعث کوچ من شده است که تنها گوشه ای از آن ترس است و گوشه دیگرش نا امنی، اما جنبه های دیگری هم دارد که بیشتر به نحوه نگاه ما به پدیده فعالیت در شرایط سرکوب معطوف است، و هر چقدر هم بگوییم که این انتخاب فردی یا نسبی است، بازهم بخش مهمی از آن به پدیده فراگیرتر مهاجرت های سیاسی بر می گردد. اما الان به نظرم وقت این حرفها نیست: وقت حرف زدن از اینکه چقدر کوچ کردن تو را سخت می کند و چقدر با عوض شدن موقعیت تو، رابطه آدم ها هم با تو تغییر می کند نیست. حتی وقت بازکردن این واقعیت تلخ هم نیست که در تبعید کسی به کس نیست و فضای سرد واقعی فاصله زیادی با فضای گرم مجازی دارد و هزار حرف و حدیث دیگر.