Jensedigar.com

اما  مسیر دمکراسی وقتی کوبیده و هموار می شود که لحظه لحظه چالش های روزمره وارد ضمیر آگاه جامعه شده و به یک فرهنگ و خواست عمومی تبدیل شود. مطالبه نظام حق محور و دمکراتیک آن وقتی در عقل جمعی نهادینه می شود که از محکومیت حادثه تلخ اعدامی ها به نفس محکومیت اعدام گذر کرده و غیرقانونی شدن مجازات اعدام را صریحا و بدون تعارف در گفتار و بیانیه ها و شعارهای سبزهای سیدی تا رنگین کمانی به یک اصل اساسی تبدیل کنیم.

ما به عنوان فعالان جنبش زنان نباید خودمان را از موضوعات کلان سیاسی کنار بکشیم و باید به عنوان یک نیروی اجتماعی خودمان را در حوزه‌های مختلف مثل همین مسئله تحریم درگیر کنیم، خب ما در مورد تحریم هیچ وقت اظهارنظر نکردیم که آیا این تحریم چقدر می‌تواند به نفع یا به ضرر زنان باشد، یا مثلا موضع‌گیری ما در مورد یارانه‌ها چیست و آیا چقدر این بحث رایانه‌ها می‌تواند باعث به حاشیه‌کشیده شدن عاملیت زنان خانه‌دار یا زنان وابسته به مرد در خانواده‌های سنتی شود؟ وقتی که پول به دست رئیس خانواده می‌رسد، خب این قدرت رئیس خانواده را روی بقیه بیشتر می‌کند.

رادیو فردا / فهیمه خضر حیدری - اقدامات تازه دولتمردان جمهوری اسلامی برای برقراری تفکیک جنسیتی در دانشگاه های ایران، توجه ناظران داخلی و خارجی را به خود جلب کرده است
اگر چه وزارت علوم و برخی از نمایندگان مجلس شورای اسلامی در روزهای اخیر اختلاف نظرهایی درباره اجرای این طرح در فضاهای دانشگاهی داشته اند اما از ایران خبر می رسد که مسئولان دانشگاه شهید بهشتی، با جداسازی فهرست حضور و غیاب دانشجویان، عملا پروژه تفکیک جنسیتی را کلید زده اند

محبوبه عباسقلی زاده، فعال امور زنان، که در خارج از کشور به سر می برد در گفت و گو با رادیو فردا به پیشنیه این موضوع در ایران می پردازد
 

تصور کنید روزی به جای بان کی مون، احمدی نژاد دبیر کل سازمان ملل شود و یا رئیس شورای عالی حقوق بشر سازمان ملل مرتضوی باشد. این تصور چندان هم دور از ذهن نیست وقتی که جمهوری اسلامی این حق را به خودش می دهد که کاندید عضویت در شورای حقوق بشر سازمان ملل شود[1] و 97 رایی که از کشورهای عضو نیاز دارد با زد و بندهای سیاسی و مالی تامین کند[2] و جامعه جهانی هم در نظر نگیرد که همین دولت سرکوبگر تنها در ماه فروردین، 38879 مورد نقض حقوق بشر داشته[3] و در سال اخیر ده ها نفر معترض را در خیابان و زندان ها به قتل رسانده و صد ها نفر فعال سیاسی را حبس کرده و جامعه مدنی را سرکوب کرده و با کودتای شبه نظامی ملت را به سکوت کشانده و با انحصار طلبی ها و سوء استفاده های مالی ثروت ملی را تاراج کرده است.

In an interview with the International Campaign for Human Rights in Iran, women’s rights activist, researcher, and documentary filmmaker Mahboubeh Abbasgholizadeh, analyzes the condition of the Iranian women’s movement and civil society activists in Iran after the 12 June 2009 elections. Abbasgholizadeh who formerly headed the nonprofit Center for Training in Iran, at one point was the editor of Farzaneh, a women’s periodical.

“The suppression caused the network of women’s movement, which was built around campaigns, to break into smaller groups,” Abbasgholizadeh states. “From the very first night after the election coup, the suppressors have implemented a far-reaching project to destroy civil society which they believed to be the real organizers of the Green Movement, and their efforts continue to date.”

Describing the crackdown, Abbasgholizadeh says that, “Surveillance of the comings and goings and relationships of civil activists has caused many of them to go into hiding. Over 50 known women’s activists have been detained so far and about 600 arrests were made after the elections from among those active in Iranian women’s movement.”

محبوبه عباسقلی زاده  فعال جنبش زنان، پزوهشگر و مستندساز در گفت وگو با کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران به تشریح وضعیت جنبش زنان و فعالان جامعه مدنی بعد از انتخابات ۲۲ خرداد پرداخته است. عباسقلی زاده که پیش از این مدیر موسسه غیردولتی مرکزکارورزی ایران بوده و سردبیری فصلنامه تخصصی فرزانه که مختص به مسایل زنان بود را در کارنامه خود دارد معتقد است:‌« سرکوب باعث شد که ساختارجنبش زنان که پیش از این حالت شبکه ای داشته و کمپین محور بود دچار نوعی انفجار و خرد شدن آن به گروه های کوچک شود.» او می افزاید: «‌سرکوبگران پروژه گسترده ای را برای انهدام جامعه مدنی که از نظر آنها سازماندهندگان اصلی جنبش سبز بودند از همان شب نخست کودتای انتخاباتی شروع کردند و تا به امروز  ادامه داده اند.» عباسقلی زاده با تشریح این وضعیت می گوید:‌ « کنترل رفت و آمدها و روابط فعالان مدنی باعث شده تا شمار زیادی از آنها زندگی غیر علنی پیشه کنند. تنها از فعالان شناخته شده زنان بیشتز از ۵۰ نفر تا بحال بازداشت شده اند و در کل حدود ۶۰۰ تن از صدها بازداشتی بعد از حوادث انتخابات از بدنه جنبش زنان بوده اند.»  متن این مصاحبه در پی می آید:

مکرمه را از یاد نبریم، او یکی از قربانیان بازمانده سنت وحشیانه سنگسار در سیستم قضایی ایران است، یکی از ده ها منتظر سنگساری  که سرانجام بعد از سال ها حبس، توسط فعالان کمپین "قانون بی سنگسار" در اسفند 1386 از مجازات سنگسار رهایی پیدا کرد. اما این رهایی بیش از اینکه مرهون تلاش های حقوق بشری فعالان مدنی یا حتی مقامات میانه روی قوه قضائیه وقت باشد، مرهون خون بناحق ریخته شده جعفر کیانی است.
جعفر کیانی را از یاد نبریم، مردی که به دستور قاضی باقری، با وحشیانه ترین شکلی در صبحگاه یک روز5 شنبه از زندان "چوبین در" قزوین،  بیرون کشیده شده و در بیابان های روستای آقچه کند، دور از چشم مردم و توسط مامورین حکومتی سنگسار شد. افشاگری سنگسار جعفر توسط  فعالان حقوق بشر، شوک بزرگی بر بدنه قوه قضائیه وارد کرد. قاضی باقری، ماموراجرای حکم غیب شد و اجرای سنگسار مکرمه به تعویق افتاد. و این همان "زمان"ی بود که وکلای مکرمه به آن نیاز داشتند تا بتوانند به پشتوانه تلاش های فعالان کمپین قانون بی سنگسار، مکرمه و پسرش، علی کوچولو را از زندان خارج کنند.