Jensedigar.com

  مستند مکرمه را در انتهای یادداشت ودر ادامه مطلب مشاهده کنید. این مستند به زنان خستگی ناپذیر و دیده بانان کرامت انسان که هم اکنون در اجلاس حقوق بشر  ژنو تجمع کرده اند تقدیم می شود:

 مکرمه را از یاد نبریم، او یکی از قربانیان بازمانده سنت وحشیانه سنگسار در سیستم قضایی ایران است، یکی از ده ها منتظر سنگساری  که سرانجام بعد از سال ها حبس، توسط فعالان کمپین "قانون بی سنگسار" در اسفند 1386 از مجازات سنگسار رهایی پیدا کرد. اما این رهایی بیش از اینکه مرهون تلاش های حقوق بشری فعالان مدنی یا حتی مقامات میانه روی قوه قضائیه وقت باشد، مرهون خون بناحق ریخته شده جعفر کیانی است.
جعفر کیانی را از یاد نبریم، مردی که به دستور قاضی باقری، با وحشیانه ترین شکلی در صبحگاه یک روز5 شنبه از زندان "چوبین در" قزوین،  بیرون کشیده شده و در بیابان های روستای آقچه کند، دور از چشم مردم و توسط مامورین حکومتی سنگسار شد. افشاگری سنگسار جعفر توسط  فعالان حقوق بشر، شوک بزرگی بر بدنه قوه قضائیه وارد کرد. قاضی باقری، ماموراجرای حکم غیب شد و اجرای سنگسار مکرمه به تعویق افتاد. و این همان "زمان"ی بود که شادی صدر، وکیل مکرمه به آن نیاز داشت تا بتواند به پشتوانه تلاش های فعالان کمپین قانون بی سنگسار، مکرمه و پسرش، علی کوچولو را از زندان خارج کند.

دوم بهمن ماه 88، متن اعلام موجودیت کمپین " دفاع از فعالان جنبش زنان" نهایی شده وحالا فقط یک کلیک...

خودم را در راهروی 209 اوین، جلوی اطاق قاضی کشیک می بینم، جایی که آخرین تصویر را از چهره پرطراوت شیوای جوان، این بار نه با دوربینم که با "همه تن چشم" که از زیر پارچه بویناک بیرون زده، در حافظه ام ثبت می کنم. می دانم که آنجا خواهمش دید بعد از بیست و چهار ساعت از همراهی در اتوبوسی که راننده اش از همان ابتدا می دانست که مقصدش نه به طرف قم برای تشیع پیکر "آیت الله منتظری"، که اوین است. و حالا هر دو از جلسه تفهیم اتهام بیرون آمده ایم، باید منتظر بمانیم، او نشسته روی صندلی و من ایستاده رو به دیوار با فاصله چندین متر. می بینمش که سرش را بلند کرده و از زیر چشم بند دنبال آشنا می گردد. آنقدر خط نگاهش را می پایم تا برق چشمانش را به سوی من برگرداند، همه صورتش می خندد. با حرکت لبانم می پرسم:"چی شد؟" انگشت اشاره اش را به سمت پایین حرکت می دهد و با حرکت لبانش می گوید: "می مانم، تو چی؟"

محبوبه عباسقلی زاده، شیوا نظرآهاری، کوهیار گودرزی و سعید کلانکی امروز عصر بازداشت شدند.

این فعالان، در حالی بازداشت شدند که به همراه گروهی از فعالان سیاسی و جنبش زنان، قصد رفتن به قم و حضور در مراسم تشییع جنازه آیت الله منتظری را داشتند. ماموران وزارت اطلاعات و پلیس امنیت، در میدان انقلاب تهران اتوبوس حامل فعالان را متوقف کرده و از سرنشینان اتوبوس کارت شناسایی خواستند.

شيوا نظر آهاري را در اين روزهاي سبز بيشتر كشفش كرده ايم. دختري كه از هيجده سالگي وارد مبارزه سياسي و مدني و حقوق بشري شد و  از همان زمان یک "فمنيست  مدافع حقوق بشر" بي ادعاي راديكال بود و هنوزهم فريادي بي ادعاست. آنقدر بي ادعا كه اتهام عضويت در گروهك ها را در همان صد روز و اندي زندان از سر گذارند و بيرون كه آمد نيرو و انرژي اش براي اعتراض به رفتارهاي غيرقانوني و ضد حقوق بشري  صد چندان شد.
این مستند در پاییز هشتاد و هشت تهیه شده است. شیوا مجددا در زمستان هشتاد و هشت بازداشت شد و هنوز آزاد نشده است.

پيش در آمد: مطالعه دوره محافل زنان كه از اوايل دهه شصت تا نيمه اول دهه هفتاد ادامه يافت، از آن جهت حایز اهمیت است که می تواند روش ها و استراتژی های زنان چپگرا را در دوره سرکوب تشريح کند. همچنین مطالعه این دوره نشان می دهد که چگونه این زنان از طریق فعالیت های محفلی توانستند بخش وسیعی از زمینه های گفتمانی، سرمایه اجتماعی و الگوهای سازماندهی جنبش زنان را برای دوره های بعد فراهم کنند.  

صرف نظر از مقاله هاي محدود برخي فمنيست ها، در منابع مختلفی كه جريان چپ در ايران از دیدگاه فمنیستی نقد گرديده دوره محافل زنان ناديده گرفته شده است. بنابراین مستندات مورد استفاده در این بخش اغلب از طریق مصاحبه حضوری نویسنده با زنانی است که هم اکنون در جنبش زنان فعال هستند.

اگر زنان از خود نگويند ديگران با صدا و نگاه خود آنان را روايت خواهند كرد. روايت هاي زنده زنان از مبارزات خياباني را اگر همين امروز ثبت نكنيم، آينده را چون گذشته به تاريخ مذكر باخته ايم، اين را به ميهمان جنس ديگر مي گويم و او كه داستان نويس  و فعال مدني است و اهميت روايتگري را خوب مي شناسد طوري نگاهم مي كند كه گويا موضوعي بديهي را گفته ام و من اضافه مي كنم كه هر چيز بديهي الزاما عملي نيست مگر خود جنبش زناني ها آستيني بالا بزنند و مستند سازي كنند. ميهمان جنس ديگر ترجيح مي دهد ناشناس بماند: "وقتي قراره تو روايتگر و شاهدي از روزهاي بعد از انتخابات سال 88 باشي يعني يكي از اين ميليونها آدمي، بنابراين هيچ دليل نداره كه اسمتو بگي كه نامت تاثير بزاره در روايتت".

بخش اول صداي ميهمان جنس ديگر/ تصویرهای زنانه یکی از میلیون ها نفر سبز 

پنج ماه از آغاز جنبش فراگير مردمي و نا آرامي هاي اجتماعي و سياسي  مي گذرد ولي كوران حوادث به گونه اي بوده است كه هنوز برخي گروه هاي درگير در جنبش زنان مرحله "گيجي نقش" را پشت سر نگذاشته اند. هر چند كه زمان مي تواند عامل موثري در بازتعريف موقعيت جديد باشد اما بسنده كردن به اينكه جنبش زنان در سال هاي گذشته كار خود را كرده و بار خود را به مقصد رسانده است و شاهد مثال آوردن از حضور گسترده زنان در خيابان ها به عنوان نشانه اي از توفيق فعاليت هاي برابري خواهانه جنبش زنان - هر چند كه واقعيتي انكارناپذير است - نمي تواند دليل قانع كننده اي براي از دست دادن ابتكار عمل زنانه در برابر شرايط موجود باشد.

 براي كسي كه به  دنبال رگه هاي زنده جنبش زنان مي گردد، پروين فهيمي نشانه اي است از تغيير. زني كه نيروي مادري و حق خواهي از خون فرزند او را به مبارزي نا آرام و چهره اي ملي تبديل كرده است. هفته پيش فرصتي دست داد او را كه مادر سهراب اعرابي است ببينم. پروين از مدت ها قبل فعاليت مدني داشته است اما شهادت سهراب از او شيرزني ساخته است كه نه تنها مادران جانباختگان بلكه همه زنان درگير در مبارزه براي دمكراسي از او روحيه مي گيرند. با پروين سفري كوتاه داشتم به گذشته زندگي اش با سهراب، روايت هايش از روزهاي انتظار، فاجعه شنيدن خبر شهادت فرزند و حضور در قطعه 257 بهشت زهرا، جايي كه به قول پروين همه بچه ها كنار هم آرميده اند و او در آنجا سهراب و بقيه بچه ها را به ندا سپرده است، مي پرسم "چرا ندا؟" بسادگي جواب مي دهد "چون از بقيه بچه ها بزرگتر است".

پروين به راحتي مي تواند هر كنشگري را درگير خود كند. اين روزها با او سفر مي كنم و هر بار گوشه اي از آنچه در دوربينم ثبت مي كنم به شما نشان خواهم داد. اين بار من توانستم درد او را ببينم، دردي كه بخشي از آن را در اين فيلم به چهار قسمت تقسيم كرده ام. 
قسمت اول فیلم را در سمت چپ صفحه ببينيد

 باورت مي شود تهرانم؟! مثل يك شهروند عادي از گيت رد شدم. حتي مامور پشت شيشه اسمم را براي حضور و غياب هم ننوشت. هر چند اگر هم مي نوشت اصلن برايم مهم نبود. اگر هم پاسپورتم را مي گرفت يا لباس شخصي ها دعوتم مي كردند به اطاق حراست و بعد كت بسته مي بردند بازداشتگاه، باز هم برايم مهم نبود. هر چند نمي دانم چرا بايد اين كار را مي كردند، شايد بيماري توهم تعقيب تبعيدي ها به من هم سرايت كرده بود.

 اسفند گذشته كه شور مراسم روز جهاني زن را داشتيم، من و علي حسين نيا يك هفته اي خودمان را حبس كرديم و از 20 ساعت "راش"ي كه جمع كرده بوديم فيلم مستند "بگو نه به لايحه خانواده" را كات زديم. هر چند كه اين مستند، به اصطلاح فيلم سازها "راف كات" است و تا به حال نقدهاي زيادي به آن وارد شده، اما درگير شدنمان در حوادث هيجان انگيز ماه هاي اخير فرصت اديت مجدد را از ما گرفت. حالا بعد از چند ماه وقتي كه دوباره به فيلم " بگو نه به لايحه خانواده " نگاه كردم ديدم ارزشش را دارد كه منتشر شود البته نه به عنوان اديت نهايي، چون قصد دارم مصاحبه و تصويرهاي جديدي را به آن اضافه كنم و كمي هم ساختارش را دست كاري كنم. 

ماهيت گفتار رسمي جنسيتي چيست؟ اين گفتار تا چه حد بر اثر تحولات سياسي و رفت و آمد دولت هاي مختلف دستخوش تغيير شده است؟  رابطه گفتار رسمي جنسيتي با "مطالعات زنان" دانشگاهي به عنوان منبعي براي توليد گفتارهاي جنسيتي بديل چيست و تا چه حد با آن تعامل كرده يا به كنترل آن اقدام كرده است؟ و فعاليت هاي گروه هاي متكثر جنبش زنان در تعديل يا مقاومت در برابر تاثيرات گفتاررسمي جنسيتي  بر رشته ي " مطالعات زنان" چه روندي داشته است؟ اين ها پرسش هايي است كه اين مقاله تلاش مي كند به آنها پاسخ دهد.